Uitgelicht: Het verhaal en de politieke kracht van Constance Tiemens (D66)

Uitgelicht: Het verhaal en de politieke kracht van Constance Tiemens (D66)

Dit ingezonden artikel staat in de lente-editie van de Caleidokrant, dat in de week van de verkiezingen op de deurmat valt.

Eindelijk leef ik echt...
- door Constance Tiemens

Na 30 jaar therapie kan ik zeggen: “Ik leef, ik ben niet aan het overleven maar ik kan leven net als elk ander.” Dat is echt super en dat gun ik iedereen met een misbruik- en mishandelingsverleden. En eindelijk kan ik ook mijn droom najagen om via de politiek aan de maatschappij bij te kunnen dragen. Ik ben al Politiek Secretaris van een D66 afdeling evenals Fractieassistent voor D66 in mijn gemeente. Mijn hart ligt bij het aanbrengen van structurele veranderingen in systemen. Zo zal mijn focus gaan naar het naast je uitkering activiteiten te kunnen ontplooien zonder dat de uitkeringsinstantie in je nek hijgt. Mijn insteek is: “Talenten benutten en financieel belonen”.

Wat zou het toch mooi zijn als iedereen met een uitkering kan uitproberen waar hij of zij blij van wordt en wat hij of zij zou kunnen. Je talenten ontdekken en ontplooien is zo fijn. Je wordt er zelf blijer van en ook de mensen om je heen. Maar dan moet je wel de garantie hebben dat als het even niet lukt, je altijd terug kan vallen op je uitkering. Dat je niet in de knel komt met je toeslagen en dat niet opeens je arbeidsvermogen wordt verhoogd en je uitkering lager wordt. Daarbij moet het minimumloon omhoog, maar daar is ondertussen bijna elke politieke partij het wel mee eens. En het moet niet uitmaken of je scholing, (vrijwilligers)werk of mantelzorg naast je uitkering doet. Ook dan vind ik een financiële beloning meer dan terecht.

De kansenongelijkheid tussen mensen mét en zónder een beperking moet veel minder worden. Er moet geen koudwatervrees zijn om iemand met een arbeidsbeperking of met een extra uitdaging in dienst te nemen. En uit eigen ervaring zeg ik: “Durf te zeggen wat je nodig hebt, waardoor jij beter functioneert en vraag je werkgever om mee te denken.” Zo krijg ik een bed in mijn werkkamer en word ik elke dag thuis door een taxi opgehaald en teruggebracht, als ik in de Tweede Kamer kom.
Naast een mishandelings- en misbruikverleden heb ik drie soorten reuma waarvan de poly-artrose progressief is en waardoor ik buitenshuis en op het werk gebruik maak van een aangepaste elektrische rolstoel. Een bed maakt, dat ik langer mee ga op een (werk)dag, als ik een tijdje kan liggen, even gestrekt, wat rusten of horizontaal wat stukken door kan nemen. En als ik gebracht en gehaald wordt, betekent dit ,dat ik veel meer energie overhoud voor het werk van Volksvertegenwoordiger. Maar dan heb ik wel eerst 18.000 voorkeurstemmen nodig want ik sta op nummer 59 op lijst 4 (D66) van de Tweede Kamer Kandidatenlijst.

Ik maak er geen geheim van dat ik jaren misbruikt en mishandeld ben, ook Tweede Kamerleden zijn net mensen! Het is mijn missie om open te zijn om een voorbeeld te zijn en vooral laten inzien dat misbruik niet een ver van je bed zaak is als Kamerlid. En dat je als slachtoffer kan herstellen en als overlever een fijn leven kan hebben. Al heeft dat heel veel gekost en zou ik dat nu (misschien) niet meer op kunnen brengen. Maar ik ben dan ook 51 en heb van mijn 20e tot en met mijn 50e therapie gehad. En laat dat je niet afschrikken, want het kan veel sneller als je niet pas na 14 jaar de juiste diagnose krijgt en het helpt ook als je goede passende hulp krijgt. Daarbij is vertrouwen in jezelf, dat het lukt, meer dan 50% van belang in het slagen van je behandeling. Dus houd vol en stel gerust je vragen, dan kan ik deze in de volgende Caleidokrant misschien beantwoorden. Laat je stem horen!