Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS)

Aan deze pagina wordt gewerkt.

Mensen met DIS (dissociatieve identiteitsstoornis) ervaren fragmentatie van de identiteit in twee of meer afzonderlijke (persoonlijkheids)delen. Identiteit - en persoonlijkheid - gaat over wat jou, jou maakt. Bijvoorbeeld wat je leuk vindt of juist niet, wat je belangrijk vindt en welke overtuigingen je hebt over jezelf of de wereld. Hoewel bij de meeste mensen veranderingen plaatsvinden in hun identiteit gedurende hun leven, blijft over het algemeen iemands persoonlijkheid vrij stabiel. Voor mensen met DIS ontbreekt er juist een gevoel van 'ik'. Er is veel verwarring over wie 'ik' is en wat ‘ik’ eigenlijk betekent. Regelmatig voelen dingen die ze doen of zeggen als 'niet-ik'. Het kan zijn dat iemand bijvoorbeeld een presentatie heeft gegeven op het werk en daar veel complimenten voor gekregen, maar zich vervolgens zelf niet kan voorstellen dat hij die presentatie echt gegeven heeft. Of dat iemand boodschappen enorm op ziet tegen boodschappen doen en dat het niet lukt de deur uit te gaan. Veel later zijn die boodschappen opeens in huis, terwijl diegene zich niet kan herinneren naar de supermarkt te zijn geweest.

Er zijn vaak sterke wisselingen in hoe iemand zich voelt, gedraagt, de wereld waarneemt en wat iemand zich kan herinneren. Dit is lang niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld. Vaak voelt het of iemand geen controle heeft over zichzelf en deze wisselingen, of iemand is zich niet bewust van deze veranderingen. Veel mensen merken op een bepaalde manier wel dat er iets niet klopt, maar ze weten niet goed wat en hebben de neiging om dit te negeren. Er is vaak sterke interne strijd over zelfs schijnbaar onbeduidende dingen. Het is erg persoonlijk of en hoe iemand zijn (persoonlijkheids)delen (be)noemt. Iemand kan het bijvoorbeeld stukjes, delen, alters of kanten noemen. Soms hebben deze delen hun eigen naam, maar niet altijd.

Er zijn vaak sterke wisselingen in hoe iemand zich voelt, gedraagt, de wereld waarneemt en wat iemand zich kan herinneren. Dat kan effect hebben op herinneringen op korte termijn (bijvoorbeeld wat je vanochtend of vorige week hebt gedaan) of lange termijn (bijvoorbeeld herinneringen aan je jeugd). Die wisselingen zijn lang niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld. Vaak voelt het of iemand geen controle heeft over zichzelf en deze wisselingen, of iemand is zich er niet bewust van. Het kan zijn dat iemand wel een vaag gevoel heeft dat er iets niet 'klopt', maar niet goed weet wat dat is en de neiging heeft dit gevoel te negeren. Er is vaak sterke interne strijd, zelfs over schijnbaar onbeduidende dingen. Het is erg persoonlijk of en hoe iemand zijn (persoonlijkheids)delen (be)noemt. Iemand kan het bijvoorbeeld stukjes, delen, alters of kanten noemen. Soms hebben deze delen hun eigen naam, maar niet altijd.

De meest voorkomende oorzaak van DIS is (vroegkinderlijk of langdurig) trauma. Het is een complexe stoornis; de meesten hebben veel dissociatieve klachten en bijkomende andere psychische problemen en aandoeningen. Het is voor veel lotgenoten lastig uit te leggen hoe ze zich precies voelen en wat er in hun gedachten- en belevingswereld gebeurt. Vaak schamen zij zich ook voor hun klachten. Passende therapie kan iemand onder meer helpen zichzelf beter te leren begrijpen, trauma's te verwerken, interne samenwerking tussen persoonlijkheidsdelen te bevorderen en minder te dissociëren.

Op deze pagina

  • Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS)
  • Oorzaken
  • Vooroordelen en misverstanden
  • (H)erkenning en behandeling
  • Leven met DIS
  • Links naar andere organisaties en informatie

Dissociatieve identiteitsstoornis (DIS)

Oorzaken

- Model van structurele dissociatie

Vooroordelen en misverstanden

  • "DIS is altijd zichtbaar"
  • "Maar ik voel en gedraag me ook anders als ik op m'n werk ben"
  • "Er is altijd één hoofdpersoon of oorspronkelijke persoon"

(H)erkenning en behandeling

Leven met DIS

Links naar andere organisaties en informatie